Tematem ekspozycji, która znajdzie się na górnym poziomie krakowskiego Bunkra Sztuki, staną się przeobrażenia jakim podlegała brytyjska fotografia dokumentalna w latach 90. Wystawa kuratorowana przez Jasona Evansa będzie autorskim projektem w formie site-specific uwzględniającym specyfikę przestrzeni Bunkra Sztuki. Sednem kuratorskiej wypowiedzi stanie się relacja między brytyjską fotografią dokumentalną a fotografią komercyjną w tym mody. Jason Evans jest fotografem łączącym do pewnego stopnia opozycyjne postawy – komercyjną i artystyczną. Publikujący w latach 90. w magazynie „i-D” Evans chce pokazać, w jaki sposób fotografia komercyjna (w tym fotografia mody) wchłonęła stylistykę wypracowaną na gruncie fotografii dokumentalnej. Jak sam twierdzi, w latach 90. to właśnie fotografia komercyjna szybciej i trafniej odzwierciedlała zdarzenia i nastroje tej ciekawej, niespokojnej dekady.
W sferze tematycznej projekt będzie się obracać wokół problemu zmian, jakie zaszły w społeczeństwie brytyjskim w latach 90.. Dekada ta charakteryzowała się wzrostem społecznego zaniepokojenia. Postthaczerowską epokę otwierają uliczne zamieszki spowodowane usilnie forsowaną nową polityką podatkową (tzw. Poll Tax Riots, z których najsłynniejsza jest tzw. bitwa po Trafallgarem – gromadząca blisko 100 tysięcy osób demonstracja z 31 marca 1990 roku). Rok 2000 naznaczają z kolei rozruchy, do jakich doszło w trakcie święta May Day.
Kurator chce pokazać rodzaj konfliktu społecznego wytwarzającego się na linii pomiędzy oddolnymi społecznymi ruchami liberalizującymi model życia a rządowymi projektami ograniczającymi swobody społeczne. Wedle Evensa, pełna wewnętrznego napięcia dekada obfitowała w liczne ruchy kulturowe promujące alternatywne sposoby spędzania wolnego czasu. W latach 90. nastąpiła popularyzacja zarówno leków psychotropowych typu Prozac, który stał się elementem pop-kultury, jak i narkotyków w rodzaju Ecstasy, niezwykle modnych wśród dobrze sytuowanych młodych ludzi spędzających urlopy na Ibizie. Na gruncie fotografii mody odpowiedzią na demokratyzację i popularyzację narkotyków jest poetyka tzw. Heroin Chic, w ramach której modele ucharakteryzowani na silnie uzależnione osoby fotografowani są w stylistyce dokumentu.
Kurator zwraca jednocześnie uwagę na sposób, w jaki zwykło się w Wielkiej Brytanii przedstawiać lata 90.. Powszechnie znany, wytworzony przez media i reklamę obraz ukazywał „cool Britanię” jako kraj britpopowych kapel, rockowych koncertów i nieustającej zabawy. Alternatywna wobec uprzednio wykreowanej wizji propozycja ujęcia tej dekady, polegać ma na sprowadzeniu fotografii różnych nurtów (artystycznego, dokumentalnego i komercyjnego) dosłownie i metaforycznie do jednego poziomu, co umożliwi widzowi lekturę nie obarczoną uprzedzeniem, pozwoli mu zobaczyć brytyjskie lata 90. w indywidualny sposób. Dzięki zamieszczonym na wystawie amatorskim dokumentom wideo pokazującym Rave parties publiczność uzyska możliwość poczuć ducha czasu. W ramach ekspozycji zaprezentowana zostanie również wyróżniona w w 2008 roku Nagrodą Turnera praca Tima Leckeya, a także filmy Tima Mcmillana, który w latach 80. stworzył prototyp, pozwalającej rejestrować zdjęcia w zwolnionym i przyspieszonym tempie.