Miroslav Tichý urodził się w 1926 roku w Kyjovie. W okresie powojennym studiował malarstwo na praskiej ASP. Porzucenie przez artystę  życia w stolicy, któremu towarzyszyło stopniowe odchodzenie od malarstwa, zbiegło się w czasie z dojściem do władzy czechosłowackich komunistów. W 1948 roku Tichý wrócił na stałe do rodzinnego Kyjova. Powstałe w tym czasie obrazy były utrzymane w tradycji przedwojennej awangardy, co wśród artystów jego pokolenia było częstą praktyką i miało wyrażać opór przeciw narzucanym przez władze kanonom socrealistycznym. Tichý wybierając prowincję stopniowo radykalizował swoja postawę życiową pozostającą w ścisłym związku z praktyką artystyczną. Pod koniec lat 60. poświęcił się fotografii. Tematy do zdjęć znajdował w najbliższym otoczeniu, koncentrując się przede wszystkim na zamieszkujących Kyjov kobietach. Sam konstruował aparaty fotograficzne, wychodził na ulicę miasteczka i, często z ukrycia, trzymając aparat pod swetrem, fotografował je w codziennych, prozaicznych sytuacjach.  Sfera kobiecej intymności była dla niego rodzajem wyzwania – zdjęcia ujmują walory cielesne, nie ukazują konkretnych osób, ale rodzaj esencjonalnej kobiecości. Spojrzenie jest zakamuflowane, voyerystyczne, typowo męskie. Zdjęcia Tichego w charakterystyczny sposób kultywują typowy dla medium fotograficznego dystans - dostrzec w nich można przyjemność czerpaną przez obserwatora, który nie może i nie chce podejść bliżej. Od strony formalnej w fotografiach Tichego zwraca uwagę stosowanie techniki rysunku – artysta „wykańczał” gotowe odbitki poprawiając powstały obraz ołówkiem.

Fotografie, jak i sama postać Miroslava Tichego, wzbudzają w ostatnich latach rosnące zainteresowanie w środowisku artystycznym Europy Zachodniej. Czeskim mizantropem zachwycał się Harald Szeemann. W 2008 roku w Centrum Pompidou zorganizowano monograficzną wystawę zdjęć artysty. Zabiegi prestiżowych galerii oraz instytucji sztuki o prace Tichego spotykają się ze strony samego artysty z obojętnością – konsekwentnie odmawia on udziału w wernisażach, ignoruje dotyczące go doniesienia prasowe. Tichý pozostaje artystą wyobcowanym i osobnym – intrygująca postawa odludka prowokuje wciąż o zadawania pytań.